In de gehoorzaal verdedigt de promovendus (toekomstige doctor) zijn ‘stukje levenswerk’ waarmee hij zijn levenswijze wilt verrijken met een doctorstitel. De pedel (functionaris v/d Universiteit) komt binnen met zijn staf, geeft hiermee een ferme tik op de grond, en kondigt aan: Hora Est; het is tijd.

De promovendus mag stoppen met zijn strijd, en gaat in afwachting van zijn promoveren. Maar wat als je strijd niet de juiste was? Wat als je enorme sterke verdediging je niet laat promoveren, en jij niet wordt wie je denkt te kunnen Zijn?

Wie ben Jij dan?

Hierop geeft Hora Est antwoord, en begeleid je naar je eigen zuiverste promoveren. Naar jouw diepere waarheid, en de kracht daarvan. Geef het maar aandacht, geef het maar liefde. Dan groei je. Dan promoveer je. Laat je nu maar echt zien. Zonder strijd. Zonder sterke verdediging. Door gewoon te ZIJN. Het is tijd; een nieuwe tijd.